4 sonuçtan 1 ile 4 arası

Konu: Murathan...

  1. #1
    Durum:
    Çevrimdışı
    gken2082 - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Set Görevlisi
    Üyelik tarihi
    29.01.2008
    Yer
    İstanbul
    Mesajlar
    16
    Konular
    1
    Verdiği Beğeni
    0

    Aldığı Beğeni: 0

    Bahsedilme
    0 Mesaj

    Standart Murathan...




    Biriyle bir ilişki kurmaya korkuyorum.Birine bağlandıktan sonra o kişinin benim isteğim dışında gitmesi,yok olması,ayrılmamız,ölüm…Birini kaybetme duygusunu bir daha hissetmemek için, hiç sevilmeme riskini bile göze alabilirim…


    Hiç kuşkusuz hayatımın en kötü haftasıydı… Sevdiğim kişiyle konuşarak başlamıştım haftaya,hafif uykulu ama yinede mutlu… aklımda ise Murathan’ı kaybettiğimiz hafta olarak kalacakmış…18 Nisan haftası…Ne güzel başlamıştı oysaki…Pazartesi günü okula gelir gelmez gruplaşmış insanları görüşüm ve o korkunç rengiyle bir polis arabası… 9.sınıflardan bir çocuğun ” Murathan kendini bıçakladı! “demesi ile yaşadığım büyük şok…Sınıf arkadaşımdır benim Murathan,arkadaşımdı demek daha doğru olacak sanırım…Sınıfa girer girmez bana sıcak gülümsemesiyle hoş geldin demişti okulun ilk günü,yakışıklı tabirime pek uymayan bu sıska çocuğu sevmiştim aslında, çıktığı vardı Esra adında,ayağıma bastığında onu affetmem için bin bir türlü yalvaran,cırtlak sesli Murathan…Bıçaklama haberini aldığım zaman ilk önce kolunu falan jiletledi diye düşünmüştüm normal insanlar için 4,5 saniyelik benim içinse bir ömür kadar bir süre geçtikten sonra ancak anlayabildim aslında karnına sapladığı bıçağın bizim üzerimizde ki etkilerini…Garip,Murathan’ı hala blöf yapıyor zannedenler vardı.Daha da garibi insan arkadaşı için üzülüyor ama aynı zamanda düşünüyor ” acaba ben Esra’nın yerinde olsaydım nolurdum?,ne yapardım?” Esra… ahh ahh bir yıldır çıktığı sevgilisi onun yüzünden, kendisini ,gözünün önünde bıçaklıyor…hiçbir söz söylemeden,veda etmeden,sevgilisini son bir kez Dünya gözüyle gören Murathan ,sonsuza kadar gözlerini kapatacak bıçak darbesini büyük bir soğuk kanlılık ile veriyor kendine…5 günlük bir yaşam savaşı da veriyor tabii…O 5 gün,ne kadar sancılı bir dönemdi,her gece biri için dua etmek…Her gece yatarken hayatınızda o kadar önemli bir yeri olmayan bir çocuk için dua etmek…Yapabileceğiniz tek şeyin dua etmek olması….Akıllardaki sorununda “kimi cezalandırıyordu acaba?” olması. Kendisini? Ailesini? Esra’yı? Asıl acı olanda yaptıklarının hiçbir anlamının olmaması…Bitti,gitti,öldü… Sevdiği bile onu hatırlamıyor gibi gözüküyor.Ailesi perişan ama hiçbir değişiklik yok,herkes normal hayatına döndü,haddinden kısa bir zaman içerisinde,çok kısa bir zaman içerisinde…16 yaşındaki çocuk aşkı yüzünden kendi canına kıydı…Öldükten sonra defterlerini karıştırırken buldum Murathan’ın çizimleri…Doktor olacakmış bizim oğlan,çok başarılı,herkesin imrendiği,bir bakıma insanların yaşamlarını iyileştiren bir doktor olacakmış…Neden kendisini iyileştiremedi sanki?


    Peki onun arkadaşları olarak bizim yaptığımız ne?Fazla duygusal olanlarımız onun hakkında konuşulursa gözleri dolarak dinliyor.Daha az duygusallarımızda onun hakkında konuşmak için can atıyor böylece acılarını biraz daha azaltabileceklerine inanıyorlar,sanki normal bir olaymış gibi davranırlarsa daha kolay olacağına inanıyorlar.Ben bu ikinci gruba aidim.Bazılarıda hiçbir şey olmamış gibi davranarak üstesinden geliyorlar ama bence böyle davrananlar gerçekten de hiçbir şey hissetmiyorlar.Murathan’ın yaşadığı,bize yaşattığı o duygular basit değildi,bu onu tanıyanlar için sadece bir olay olarak kalmamalıydı…Bütün bunları sadece bir sınıf arkadaşı olarak yazmıyorum,bu başka bir sınıftan,başka bir çocuk olsaydı da aynı tepkileri verirdim.İntihar,ne zaman basit bişe olabilir ki?Peki bu Mutrathan’nın en yakın arkadaşları bilinen kişiler tarafından nasıl hiç yaşanmamış gibi davranılır?Sadece öldüğü gün peşinden ağlayan,daha sonrasında onu hatırlamayan,hiçbir şey olmamış gibi davranan kişilerin yüzüne bakıyorum.Bu sahtelik,yapmacıklık,kelimelere nasıl dökülebilir ki…En azından ilk yazısı olan biri için çok zor…Bu olayı unutmamız için okul tarafından özellikle bizim sınıfa karşı çok çaba sarfedildi.Ama çabalamaları gereken koca bir sınıfta sadece 3-5 kişiydi.Herkes o kadar çabuk unuttu ki…


    Ben kendim için böyle olmasını istemiyorum …Ben hep sevgiyle hatırlanmak istiyorum,yaptıklarımla,insanlara yaşattığım duygularla,sevinçlerle,hüzünlerle,haraketlerimle…A rkamdan çok ağlayanın olmasını değil belki ama beni hatırlayan,seven çok kişinin olmasını istiyorum.Murathan gib unutulmak istemiyorum…Bütün bunları çok fazla birikmiş duygum olduğu için yazdım,sıkıldığım için,belkide insanlara hatırlatmak için…okuyan gözlerinize sağlık…
    Konu gken2082 tarafından (15-06-08 Saat 15:33 ) değiştirilmiştir.


  2. #2
    Durum:
    Çevrimdışı
    assi_yılllar - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Figüran
    Üyelik tarihi
    27.08.2006
    Yer
    İstanbul
    Mesajlar
    671
    Konular
    1
    Verdiği Beğeni
    0

    Aldığı Beğeni: 0

    Bahsedilme
    0 Mesaj

    Standart

    gökçencim ...hepimiz için zor olan günleri çok güzel anlatmışsın ..gerçekten ölümü bu kadar yakın hissettikten ,O'nun bu kadr ii bir arkadaşı olduktan sonra onu onutmak benim için çok zor ..

    ama yakın olup da unutanları da gördük ..

    sende unutmayanlardan olduğunu gösterdin cnm ..yüreğine sağlık

    ve tekrar Allah Rahmet Eylesin:img-cray:

  3. #3
    Durum:
    Çevrimdışı
    29turk61 - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Oyuncu
    Üyelik tarihi
    16.05.2008
    Yer
    BM.
    Mesajlar
    1,720
    Konular
    2
    Verdiği Beğeni
    0

    Aldığı Beğeni: 0

    Bahsedilme
    0 Mesaj

    Standart


  4. #4
    Durum:
    Çevrimdışı
    s.eren - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Yönetmen
    Üyelik tarihi
    25.03.2006
    Yer
    SER(EN)GİN
    Mesajlar
    16,175
    Konular
    8
    Verdiği Beğeni
    0
    Beğenilen Mesaj
    Bahsedilme
    0 Mesaj

    Standart

    canım ....
    kim olduğunu nerede yaşadığını yaşını gözlerinin rengibni bilmeden acını paylaşıyorum belki siz yaşlarda bir çocuk sahibi olmam belki daha bir kaç ay önce oğlumun ve kızımın okuduğu okulda o yaşlarda bir çocuğun intiharıyla sarsılmış olmamdan ...
    burada beylik laflar etmek çok kolay çünkü kendimizi ifade ettiğimiz bir yer burası en sivri en köşeli taraflarımızla yazıyoruz bazen ..
    ama mesele geröek hayata geldiğinde yaşadığımız ve harmanlandığımız acılarla daha samimi oluyoruz
    küçücük yüreklerinde taşıyamayacağı yükler bulunan küçük çocuklar aile okul ve hayat arasında sıkışıyorlar bazen bazen çözümü sorun olarak gördükleri kendilerini ortadan kaldırmakta buluyorlar yanlış mı ? ama doğru da değil...
    hayat geçip gittikçe sen büyürken onun şimdiki yaşıtlarının büyüdüklerine şahit olacaksın bu üzüntünü katlayacak ama hayat şımarık bir çocuktur hep ister onu isteyende bir süre sonra onun gibi olur hayat seni isterken sen de hayatı istersin iste zaten bunda bir yanlışlıkta yok
    ama unutma hayat insanların unuttukları acılarla doludur...
    bir kokunun bir sesin bir müziğin hatırlattığı hatırladığın zaman içini acıtan bir anı olacak
    üzülme lütfen .... ama üzül....
    başka türlüsü mümkün değil çünkü....
    artık burda bir ablan var bunu da unutma.....
    hasretttttt

Konu Bilgileri

Users Browsing this Thread

Şu an 1 kullanıcı var. (0 üye ve 1 konuk)

Bu Konudaki Etiketler

Yer imleri

Yer imleri

Yetkileriniz

  • Konu Açma Yetkiniz Yok
  • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok
  •  

LinkBacks Enabled by vBSEO 3.6.1 © 2011, Crawlability, Inc.